Sinds enkele maanden woont moeder bij ons, in Villa de Zwette. Voor haar dochters was de verhuizing een moeilijke en aangrijpende beslissing. Ze vroegen zich af: hebben we hier goed aan gedaan? Vooral het weghalen van moeder uit haar vertrouwde omgeving maakte de keuze zwaar. Tegelijkertijd hadden de dochters veel vertrouwen in de nieuwe situatie. Ze waren samen komen kijken in ons woonhuis en waren direct enthousiast. Ze zagen hun moeder hier al wonen.
Toch blijft het een besluit dat je niet zomaar neemt. Zeker niet wanneer iemand altijd gewend was om zelf de regie te houden. Moeder kon dat vroeger heel goed. En dan komt al snel de vraag: het gaat toch nog goed?
Wennen aan een nieuwe plek
Toen moeder voor het eerst meekwam naar de villa, maakte ze kennis met het woonhuis. Ze was wat argwanend en ook een beetje angstig. Wat moest ze ermee? Zelf had ze het nog niet helemaal te pakken. Totdat ze onze broeder zag. Toen was ze op slag om. Er was herkenning. Een herinnering aan de tijd dat haar man nog leefde.
Niet veel later kwam moeder bij ons wonen. Op de eerste etage. Haar familie richtte haar appartement gezellig in, met haar eigen vertrouwde spulletjes. “Het is vreselijk wennen”, zegt moeder nog vaak. Soms wandelt ze wat rond en komt ze uit op de derde etage. Dan maken we samen even een praatje en kijken we naar buiten. “Dat uitzicht heb ik ook”, zegt ze dan. En dat klopt. Ze woont twee etages lager.
Maar waar moet ze nu zijn?
Samen wandelen we al kletsend verder. Bij haar appartement staat een prachtige koperen pot met bloemen. Ze vraagt niet meer waar ze moet zijn, maar loopt rustig naar binnen. Even later hoor ik haar zeggen: “Wat erg hè, maar ik moet zo vreselijk wennen.” Dan is er een arm om haar schouder. En zeggen we dat het helemaal niet erg is. Dat ze altijd welkom is. De tranen biggelen over haar wangen. Ik vertel haar dat ik graag een blokje met haar wil wandelen, wanneer ze daar behoefte aan heeft.
De twijfel van een dochter
Vandaag sprak ik haar dochter. Ze maakte zich zorgen. Hebben we er goed aan gedaan, zo’n verhuizing? Heeft de achteruitgang misschien met de verhuizing te maken? En dan weet je: waarschijnlijk was moeder thuis al veel verder achteruitgegaan dan iedereen, tegen beter weten in, wilde zien. Je kunt altijd blijven denken: wat als? Maar je weet nooit wat die “als” was geweest. Wat we wel zien, is dat moeder hier op haar plek is. Dat ze geniet van de kleine momenten. En dat is misschien wel het allermooiste.
Een klein boekje voor mama
De dochter van moeder heeft zelf een boekje gemaakt. Een klein boekje voor mama. Ze zocht naar iets voor haar moeder, die beginnend dementerend is, daar bang van wordt en moeilijk met de situatie kan omgaan. Ze zocht iets dat de angst en onrust van haar moeder kon verminderen. Maar zoiets bleek er eigenlijk niet te zijn. Daarom is ze zelf gaan schrijven. Het resultaat is een warm en geruststellend boekje. Iets wat moeder erbij kan pakken wanneer ze onrustig of verdrietig wordt. Dochter wil er uiteindelijk een mama- en een papaboekje van maken. Het boekje is ook bedoeld voor mensen met dementie die rouwen om het verlies van regie. Voor mensen die twijfelen aan zichzelf en door het lezen misschien weer een beetje rust kunnen ervaren.
Gouden momenten tussen moeder en dochter
Dochter laat mij een filmpje zien waarin moeder het boekje leest. Haar gezicht spreekt boekdelen. Er verschijnt een lach. Dan leest ze weer verder. Je ziet herkenning bij de foto’s. Ze is trots op haar dochter en zegt: “Wat heb je dit mooi gemaakt.” Elkaar weer vinden in een verhaaltje, een gedicht en eigen foto’s. Dat zijn gouden momenten. Voor moeder én voor dochter.
Bent u net zo benieuwd naar ‘een klein boekje voor mama’ als ik? Ik laat het weten zodra het verkrijgbaar is. Met dank aan de schrijfster, Birgitta Knol.
Kom gerust eens kijken
Wilt u meer weten over ons woonhuis of wilt u zelf eens een kijkje nemen? U bent van harte welkom om een afspraak te maken. We laten u graag zien hoe wonen bij ons eruitziet.
Vraag een persoonlijke rondleiding aan