Ergens halverwege de ochtend, liep ik de Villa in. In de gang kwam ik een verwant tegen. Zo’n toevallige ontmoeting die je dag net even anders kleurt..
Ze was onderweg om haar schoonmoeder te bezoeken. Even langs, even samen zijn. We raakten kort aan de praat en al snel zei ze, bijna alsof het de normaalste zaak van de wereld was: “Ze heeft het hier zo goed.”
Ze vertelde dat ze dat niet alleen voelt, maar ook terugziet als ze binnenkomt. Volgens haar zijn de medewerkers “echt zichtbaar aanwezig”. Ze benoemde woorden als “lief” en “betrokken” en zei er nadrukkelijk bij dat ze vooral de geduldige manier van doen zo waardeert. “Ze nemen de tijd,” zei ze, “en blijven rustig, ook als iets wat langer duurt.”
Het grootste compliment
En toen kwam er nog een zin achteraan die ik hartverwarmend vond. Met een glimlach zei ze: “Als het ooit nodig is… dan zou ik zelf ook in jullie huis willen wonen.”
Soms zijn het geen grote speeches of uitgebreide evaluaties die laten zien wat een plek voor iemand betekent. Soms is het één ontmoeting in de gang. Eén opmerking, recht uit het hart. Een groter compliment is er niet, hier doen we het voor, deze momenten zijn goud waard!
Dit was zo’n moment. In de gang. Halverwege de ochtend. En het bleef hangen…
Anique Harreman
Locatiemanager Villa Bos en Heide