Laatst nam ik mijn golden retriever puppy weer mee naar de woonvilla. Wat blijft het bijzonder om te zien hoe bewoners, ook bewoners met dementie, reageren op zijn aanwezigheid.
Gezichten draaien zijn kant op zodra hij de kamer binnenloopt. Een hand die door zijn zachte vacht gaat. Een nieuwsgierig snuitje dat wordt begroet met een glimlach… en zelfs een onverwachte lik in het gezicht die voor luid gelach zorgt.
Het effect van een hond op mensen met dementie
Dieren hebben een unieke manier om deuren te openen die soms door woorden gesloten blijven. Een hond trekt zich niets aan van wat iemand wel of niet meer kan. Hij komt gewoon dichterbij, kwispelt en kijkt je aan alsof je het interessantste bent wat hij ooit heeft gezien. Bij mensen met dementie zie ik dat contact met een dier vaak iets losmaakt. Je merkt een stukje ontspanning, herkenning, plezier of gewoon een moment van oprechte verbinding.
En om eerlijk te zijn, ook voor mij doet het wonderen. Even uit het ritme van de dag stappen, werkstress van me af voelen glijden en genieten van de interactie tussen onze bewoners, medewerkers en de hond!
Soms maakt een kwispelende staart meer verschil dan je denkt.
Anique Harreman
Locatiemanager Villa Bos en Heide