Op tafel in de kamer van mevrouw Saris liggen verschillende fotoalbums. Ze staan vol met kaarten, foto’s en herinneringen. Aan haar familie, maar ook aan de jaren die ze in Huize Eresloo woont. Regelmatig komt er een foto bij. Van een activiteit, een gezellige middag of een bijzonder bezoek. “Ik werk en kijk altijd in mijn albums,” vertelt ze. Zo bewaart ze de momenten die voor haar belangrijk zijn.
De albums passen bij de manier waarop mevrouw Saris in het leven staat. Ze kijkt graag terug, maar blijft ondertussen ook vooruitkijken. Ze bridget, zingt in een koor, gaat mee op de duofiets en loopt haar dagelijkse rondjes in de tuin van Huize Eresloo. Ook haar familie is nooit ver weg. “Ik maak het goed hier,” zegt ze tevreden.
Familie dichtbij
Mevrouw Saris woont inmiddels alweer zo’n drie jaar in Huize Eresloo. Dat haar kinderen in de buurt wonen, betekent veel voor haar. Ze heeft vier kinderen: twee zoons en twee dochters. Drie van hen wonen heel dichtbij. Haar vierde kind woont in Loon op Zand, iets verder weg, maar nog steeds in Brabant. Ook zij komt iedere week langs.
Die nabijheid geeft haar een vertrouwd gevoel. Er is altijd wel iemand in de buurt. Iemand die langskomt, iets meebrengt of even samen met haar praat. Familie speelt een grote rol in haar leven en krijgt dan ook volop ruimte in haar albums.
Hapert als belangrijke plek
Hapert neemt een bijzondere plaats in haar leven in. Mevrouw Saris komt oorspronkelijk uit Heesbosch. Na haar huwelijk bouwde zij samen met haar man een bestaan op in Hapert.
Daar kochten ze eerst een eigen huis. Later volgde de Sint Janshoeve, waar zij jarenlang met veel plezier woonde. De boerderij hoort bij een belangrijk deel van haar leven. Het is een plek vol herinneringen aan haar gezin, aan vroeger en aan alles wat zij samen hebben opgebouwd.
Gewoon beginnen
Ondernemen hoorde bij het leven van mevrouw Saris en haar man. Haar man begon samen met zijn broer een bedrijf in aanhangwagens. Toen hun ideeën over de toekomst van het bedrijf uit elkaar gingen lopen, besloten ze ieder hun eigen weg te gaan.
De vraag was wat hij daarna zou gaan doen. Voor mevrouw Saris was het antwoord duidelijk: “Je kunt toch aanhangwagens bouwen?”
Ze wisten dat de eerste jaren moeilijk konden worden, maar besloten toch voor zichzelf te beginnen. Zeven medewerkers gingen met haar man mee. Ook een ervaren boekhouder koos voor het nieuwe bedrijf. “Dan zijn we klaar,” reageerde mevrouw Saris nuchter.
Zo ontstond Hapert Aanhangwagens, tegenwoordig Hapert Trailers. Het bedrijf bleef verbonden met de familie. Haar zoon is er directeur en ook haar kleinzoon werkt er. Zo wordt het ondernemerschap doorgegeven aan een volgende generatie.
De kaarten op tafel
Ook nu blijft mevrouw Saris het liefst bezig. Bridgen speelt daarin een belangrijke rol. Ze gaat ervoor naar Hapert, maar ontvangt ook mensen in haar kamer in Huize Eresloo. Dan komen de kaarten op tafel en wordt er samen gespeeld. In haar kamer staat zelfs een bridgebox klaar voor de momenten waarop de andere spelers langskomen.
Daarnaast zingt ze in een koor. Muziek hoort bij haar leven en brengt mensen samen. Het koor trad eerder op in Huize Eresloo en onlangs zongen de leden bij Nieuwzicht.
Ook haar kleindochter speelt graag muziek. Zij kan goed pianospelen en kwam een keer in Huize Eresloo spelen. Het werd een mooie herinnering met een glimlach, want er waren bewoners die vonden dat het huis ervan ging trillen. Ook dat moment kreeg natuurlijk een plek in het fotoalbum.
Betrokken bij het dagelijks leven
Mevrouw Saris draagt graag iets bij aan het dagelijks leven in huis. Iedere dag knipt ze een recept uit de krant voor de kok. Dat deed ze bij de vorige kok en dat doet ze nu nog steeds.
Het is een klein gebaar, maar het zegt veel. Het laat zien hoe betrokken ze blijft. Bij het eten, bij de mensen om haar heen en bij wat er in huis gebeurt. Zo blijft ze meedenken en meedoen op haar eigen manier.
Een vertrouwde basis
Mevrouw Saris is 97 jaar en voelt zich naar eigen zeggen nog goed. Wel is ze bang om te vallen. Daarom geeft de nabijheid van zorg haar een veilig gevoel. Tegelijk blijft ze zoveel mogelijk zelf doen. Ze loopt haar rondjes, gaat op pad en kiest de activiteiten die bij haar passen.
Dat past bij wat Bloezem belangrijk vindt. Zorg is dichtbij en biedt een vertrouwde basis, maar neemt het leven van een bewoner niet over. Bij mevrouw Saris betekent dat: bridgen, zingen, familie ontvangen en betrokken blijven bij de dag.
En de albums? Die blijven groeien. Met foto’s van haar familie, het bridgen, de muziek en de mensen die bij haar langskomen. Ieder nieuw beeld vormt een volgend stukje van haar verhaal. Want zolang er iets te beleven is, valt er ook iets te bewaren.
